Soccer

"Let's build your own Dreams Together"

Soccer
Soccer Isn’t Blameless in Its Culture of Abuse
By admin | | 0 Comments |

This time, it was Yan Dhanda. A few days ago, it was Axel Tuanzebe and Anthony Martial. Before that, it had been Alex Jankewitz and Romaine Sawyers. It happened to Lauren James, and to her brother, Reece, too. So pernicious, so constant is soccer’s problem with racist abuse that it is, at times, hard to keep up.Almost all of these cases echo what Dhanda experienced on Wednesday night: The names and the details can be changed, but the themes are the same.That evening, the 22-year-old Dhanda played for his team, Swansea City, in an F.A. Cup match against Manchester City. Swansea lost, 3-1. After the game, Dhanda checked his Instagram account. And there, waiting for him, was a racist, abusive private message.The incident was reported to the South Wales police. Both Swansea and Manchester City condemned the abuse, and pledged to aid the investigation. Various voices from within soccer offered their sympathy and support for Dhanda, one of only a handful of players of South Asian descent at the highest level of the game.This is what happens, every single time. Sometimes, the target of the abuse is sufficiently high profile that it catches the public’s attention. Sometimes, the player is not. Sometimes the news media calls for action. Sometimes, it does not. Sometimes, the culprit is charged or punished. Sometimes, they are not.That these incidents keep coming — there will be another this weekend, and the weekend after that, and on and on, the sport sinking ever lower but somehow never finding the bottom — is abundant proof that following the same playbook is no longer enough. All of the club statements and official condemnations and well-meaning hashtags do nothing whatsoever to stanch the flow of abuse.A sense of soccer’s powerlessness is, slowly, dawning on the sport. The game’s authorities in England — and across Europe — have launched and relaunched various campaigns in recent months, an attempt to demonstrate, particularly in the aftermath of last year’s Black Lives Matter protests, that this is an issue they are taking seriously.This week, they went a step further. In a letter signed by representatives of the Premier League, the Football League, the Football Association, the bodies representing players, coaches and referees, as well as the anti-discrimination charity Kick It Out, and sent to Mark Zuckerberg and Jack Dorsey, the chief executives of Facebook and Twitter, soccer’s power brokers called on the social media giants to “take responsibility” for the hatred published on their platforms.They were right to do so. Soccer is not the first, or by any means the most important, field of human endeavor that has found social media companies troublingly slow, if not downright unwilling, to take on both the promulgation of hate speech and some liability for the toxic content their forums enable.Twitter and Facebook — the owner of Instagram — are not merely the stages on which this battle is being fought; they are, inadvertently or not, helping to arm one side. What they could do is, perhaps, more complex than it might first appear; abandoning the right to anonymity, for example, could prove disastrous for those who rely on it to express opposition to oppressive regimes around the globe. But the companies have the capacity to block accounts, to filter content, to more readily share the data of offenders with the police. It is not too ambitious to ask them to do something.And yet there is an irony in soccer’s appeal to Silicon Valley. Social media has, for years, abdicated its responsibility for policing even the most discriminatory content by claiming — effectively — that it is the conduit, not the source. Racism, in that line of thinking, is not a social media problem; it is a societal one. It is precisely the same comforting logic that soccer has used for so long to excuse its own inaction.Racism is, of course, not just a problem in soccer, just as it is not merely a problem on social media. There is not something unique in soccer fans that makes them more prone to racism. Soccer fans are just people — same as people who like gardening or “Star Trek” or cats — and as long as some people are racist, some soccer fans will be.The same is true of social media users, and yet in neither case does that quite tell the whole story. In the case of social media, it is not just that the anonymity of the screen gives free rein to users who wish to spread their sincere and repulsive hatred, but that its timbre incentivizes the breaking of taboos: edgelords seeking clout by saying the unsayable.It is the same for-the-lulz culture that gave the internet message board 4Chan such an outsize influence on our political and cultural lives; it created the sense, as Amanda Mull put it in The Atlantic — in a piece, oddly, about viral videos of disgusting foods — that “everything on the internet is a joke until it’s not anymore.”In the case of soccer, it is not that the sport itself is a magnet for racists. It is that it provides rich soil in which all sorts of weeds can grow.Its inherent tribalism can generate passion, loyalty and love, but it also gives root to hatred, anger and despair. At a time when Britain has a prime minister whose past use of racist language did not prevent his rise to the nation’s highest office, when the country has spent five long years in a culture war stoked by anti-immigrant sentiment, and when the population has spent months locked indoors, growing frustrated and afraid, it is perhaps a sad inevitability that soccer should be the vent for people’s darkest, angriest thoughts.But if that sounds as if it is absolving soccer of blame — a reiteration of the idea that racism is a societal problem, not a sporting one — it is not. Soccer might not be able to solve racism, but it can certainly address the more general culture of abuse it has not just allowed to fester, but also been actively complicit in cultivating, for decades.Mike Dean, one of England’s most experienced — and therefore least popular — referees, will not take charge of a game this weekend. He has asked to be excused from Premier League duty after his family received death threats on their private social media accounts after his decision to send off West Ham’s Tomas Soucek in the dying minutes of a draw with Fulham last week. (Those threats, too, have been reported to the police.)There is a connection here to the racism experienced by Dhanda, Sawyers, James and the countless others, just as there is to the sexist abuse directed at the former England international Karen Carney by Leeds United fans for daring to venture an opinion with which they happened to disagree.The link is that soccer indulges and, at times, even directs abuse. It can be obvious — the official Leeds Twitter account, and then the club’s owner, drew its fans’ attention to Carney’s comments in what was a fairly brazen attempt to gather the pitchforks — or it can be more subtle.All those times managers pin the blame for defeat on a referee’s marginal call. All those times fans single out a player as solely responsible for disappointment. All those times the news media declares a club that has lost a couple of games to be in crisis, all those clickbait headlines and opinions designed specifically to provoke, all those hate-reads: They are not death threats, and they are not racist abuse, but they help to sustain the environment in which such threats thrive.It is here that soccer is responsible, here that soccer — and the industry that surrounds it, of which, yes, we as journalists and consumers are a part — has some agency. It is right for soccer to contact the social media giants. It is right for it to redouble its efforts to convey a lack of tolerance for racism, sexism or death threats against referees.But to give it all the best chance of working, the sport must also seek to lower its own internal temperature a little, to be conscious of the roads it allows itself to be drawn down, to ask if it is necessary to treat defeat as disaster, if it could do a little more to inculcate a healthier environment, if it must continue to accept abuse as the dark consequence of passion.Worth a ShotIt is barely a movement. It is not a feint, not really: just the slightest hint of one. A quick, hardly perceptible twitch of Bruno Fernandes’s body was enough to make Tom Davies shift, an inch or two, no more, to his right. A beat before, Everton’s defense had blocked off all of the paths, all of the channels. And now, all of a sudden, Fernandes had all the space in the world.No player in the Premier League has an attacking output quite so impressive as Fernandes, Manchester United’s slow-burn talisman: Combine goals and assists and chances created and key passes played, and Fernandes is the most effective creative player in England. His team, it should be no surprise, has scored more goals than any other in the top division, too.His wonderful goal in last weekend’s 3-3 draw with Everton offered, perhaps, a clear example of the relationship between those two things. It is not just the fact that Fernandes is sufficiently talented that he could try it — his execution was brilliant, the artful curve and dip of his shot, carrying it up and over and past Robin Olsen, the Everton goalkeeper — but the fact that he did try it.There is a dogma in modern soccer that actively discourages shooting from range. It is, in the current, data-suffused thinking, deeply inefficient. Players are encouraged to work the ball relentlessly into the most promising areas: If no gap for a killer pass appears, it is better to turn around, go backward, choose another angle of attack. Patience is pre-eminent. Trying your luck from distance is seen as the final resort, a last refuge for the damned.None of that is wrong, but it does ignore one simple — but crucial — truth of the game. Against a well-organized defense (which is, these days, most of them), a team cannot always wait to find gaps; it has to create them, too. They appear when a defensive line is drawn from its shape. And, at the risk of oversimplifying, the traditional way of doing that is to coax a player into breaking ranks to close someone down.A refusal to shoot from range, then, creates a checkmate. The defending team has no reason to break its shape, because it knows the attacking team does not want to shoot from distance. The attacking team does not want to shoot from distance, so finds that gaps tend not to appear.Fernandes — and to some extent his teammate, Paul Pogba — proves that it is worth indulging the inefficiency. Not simply because they are talented enough to make those shots count, but because the very prospect of those shots forces opponents into action. Davies had to close down Fernandes to stop him from shooting. And in that moment, the line broke, and all of a sudden, Fernandes had all the space in the world.It is hard to pick the best example to encapsulate the absurdity of it all. It feels, at the moment, as if it is probably the fact that Atlético Madrid will travel farther for its “home” leg of its Champions League round-of-16 match against Chelsea — to be held in Bucharest, Romania — than it will for the “away” leg, currently scheduled for London.But that could be superseded in the next few days, according to The Times of London, by RB Leipzig’s meeting Liverpool in the Hungarian capital, Budapest, for its home leg and then, three weeks later, playing the return leg in … the Hungarian capital, Budapest.It was inevitable, really, that at some point the coronavirus-related travel restrictions that entangle Europe would catch up with soccer’s pan-continental competitions. In a way, it is encouraging that at this point it is only the games involving English teams that are affected. (Arsenal’s trip to Benfica has been rerouted to Rome, Manchester United’s visit to Real Sociedad is now a journey to Turin, and Manchester City will play Borussia Monchengladbach in Budapest, at least once.)This raises several pertinent questions. First, how can you justifiably apply the away goals rule if nobody is really at home? Second, does this not impact the integrity of the competition? And third — a recurring theme, where soccer’s response to the pandemic is concerned — did nobody stop and think about this stuff before it happened?It is too late, not to mention too expensive, to consider an alternative format for both the Champions League and the Europa League, similar to the one-and-done tournaments in Portugal and Germany last summer, but it is hard to avoid the suspicion that would have been the sensible approach to take in the circumstances.Both competitions will endure, rolling with the punches as best they can, testament to soccer’s indefatigable determination just to keep on going. But the more complex they become, the more Byzantine and contorted the measures required to keep them on the road have to be, the more you wonder if it is worth it.CorrespondenceThe issue of identity — and the idea of a soccer club standing for something — seems to have touched a nerve. Benjamin Livingston cited the extremely pertinent example of West Ham, a club with a proud tradition of playing in a certain way but currently enjoying its best season in years thanks, in part, to a style that deviates (a little) from that.“It’s not that I think they’re playing bad football,” he wrote, “but it’s funny how no one seems to talk about the ‘West Ham Way’ when they’re doing well. I think most fans just want to win games.”That is true, of course: Victory masks quite a lot of sins (not that West Ham is guilty of sinning). But not always, and not forever, as Fernando Gama neatly encapsulated. “A single loss can wreak havoc if there’s no playing style,” he wrote, citing an example that in no way exposes anyone to one of the fiercest, most deep-rooted enmities in sports.“Boca Juniors has won the two [Argentine] national tournaments in 2020. River Plate has won none. Yet Boca has been constantly facing upheaval, divisiveness and infighting. The fans are always discontent, and the ex-players in charge of the football section of the club at war with the players. There are many reasons for that, but I believe most of it is down to the lack of a clear philosophy.”“Not even winning championships can stabilize a club without one,” he continued. “A single game can completely destroy the club. Having an identity seems to be not only a good thing to cushion defeats, but has become also important enough to be on equal terms (at least) to winning championships.”This is the point I wanted to make last week, but could not quite reach. As a consequence, I believe I now have to hand control of this newsletter over to Fernando. It’s been a good run.Andrew Russell, meanwhile, raises an important question. “Even after watching the Amazon series on Leeds and Manchester City, it is not clear to me how anyone would explain the respective philosophies of Marcelo Bielsa and Pep Guardiola. How is an ordinary fan to know which philosophies are effective, or even profound, and which are hand-waving and hot air?”It is, admittedly, hard to tell. I wonder if, to some extent, the proof of the pudding is in the eating: Does the team have an identifiable, characteristic style? But maybe, in a way, it doesn’t matter too much. The key thing with a philosophy is that the fans can believe in it, in a way that they can’t with, say, José Mourinho’s approach — he has a “distinct” philosophy, too, as Sam Clark mentioned, but one that fans do not appreciate.That is, in part, because of its inherent caution, but also — to refer back to Fernando — because it is innately utilitarian: Mourinho’s style looks to results for validation, and therefore is exposed as soon as results turn.
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Lionel Messi, Barcelona and the Crippling Cost of Success
By admin | | 0 Comments |

แต่บาร์เซโลนาอาศัยอยู่บนขอบในประวัติศาสตร์ล่าสุดผลจากการบริหารที่หุนหันพลันแล่นการตัดสินใจที่ไม่ดีและสัญญาที่ไม่ฉลาด หลายปีที่ผ่านมารายได้ที่เพิ่มขึ้นช่วยสะท้อนให้เห็นถึงความผิดพลาดที่เลวร้ายที่สุด แต่ตอนนี้ coronavirus ได้เปลี่ยนวิธีการคำนวณ อดีตสมาชิกคณะกรรมการเชื่อว่าการแพร่ระบาดครั้งนี้จะทำให้ทีมมีรายได้มากกว่าครึ่งพันล้านดอลลาร์ในที่สุด บิลเงินเดือนของเขาสูงที่สุดในยุโรป เขาได้ทำผิดสัญญาหนี้ที่เขาตกลงกับเจ้าหนี้ของเขาซึ่งเกือบจะหมายถึงต้นทุนดอกเบี้ยที่สูงขึ้นในอนาคต ผลที่ตามมาก็คือสโมสรซึ่งทำเงินได้มากกว่าคนอื่น ๆ ในฟุตบอลโลกตอนนี้กำลังเผชิญกับวิกฤตไม่ใช่แค่การกดดันทางการเงิน แต่เป็นการเลือกตั้งประธานาธิบดีที่ขัดแย้งกันและอาจถึงกับสูญเสียอัญมณีของเมสซี่ การไล่ตามอย่างเร่งรีบของเดมเบเล่และคนอื่น ๆ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของหนทางที่จะมาที่นี่ แม้ว่า Bartomeu จะสรุปข้อตกลงในเดือนสิงหาคม 2017 บาร์เซโลน่าก็รู้ว่าถูกต่อย สโมสรมีรายได้ 222 ล้านดอลลาร์จากการขายสัปดาห์ก่อนหน้าของเนย์มาร์และตอนนี้ต้องการการเซ็นสัญญาอย่างชัดเจนเพื่อเปลี่ยนการสนทนา อย่างไรก็ตามผู้ขายทุกคนในยุโรปรู้ดีว่าบาร์เซโลนาร่ำรวยเงินทองและยากจนในเวลาต่อมา "คุณมีตำแหน่งในการเจรจาที่อ่อนแอกว่า" จอร์ดีโมอิคส์อดีตรองประธานฝ่ายเศรษฐกิจของบาร์โตเมวกล่าว "พวกเขากำลังรอคุณอยู่" หากสโมสรใดสามารถจ่ายเงินมากเกินไปก็คือบาร์เซโลน่า ในทศวรรษที่ผ่านมาเขาไม่เพียงเปลี่ยนเป็นทีมที่ดีที่สุดในโลกซึ่งเป็นผู้ชนะในแชมเปี้ยนส์ลีกสามสมัยในรอบเจ็ดปี แต่ยังเป็นเครื่องจักรทำเงินที่ยิ่งใหญ่ที่สุด จากนั้นรายรับของ บริษัท ก็เพิ่มขึ้นใกล้เคียงกับเป้าหมาย 1 พันล้านยูโรที่กำหนดโดย Bartomeu ในปี 2558 โดยบรรลุเป้าหมายอย่างน้อยก็เป็นดอลลาร์ในปี 2562 ก่อนกำหนดสองปี แผนสำหรับย่านบันเทิงที่หรูหรารอบ ๆ สนามกีฬาของทีมและการเปิดตัวศูนย์นวัตกรรมในบาร์เซโลนาจะช่วยประหยัดเงินได้ อย่างไรก็ตามในเวลาเดียวกันสโมสรกำลังดำเนินไปด้วยเชือกทางการเงินที่ละเอียดอ่อนมากขึ้น มีลายน้ำมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ที่ผ่านไป: หนี้ทั้งหมดรวมถึงจำนวนเงินที่เป็นหนี้ธนาคารหน่วยงานด้านภาษีทีมคู่แข่งและผู้เล่นของตัวเองเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 1.1 พันล้านยูโร
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Manchester City Routs Liverpool, Confirming the Obvious
By admin | | 0 Comments |

To cope, Klopp has deconstructed his midfield, drafting first Fabinho and then Jordan Henderson into the back line. The team has lost its rhythm. A swarm of other injuries — Thiago Alcantara and Alex Oxlade-Chamberlain missing the first third of the season, Diogo Jota and Naby Keita the middle third, the usual wear-and-tear of a long, hard campaign — has left him with little choice but to play those members of his squad who were left standing.In those circumstances, trying to inculcate a new style of play is hardly realistic. Liverpool does need to evolve; with its resources, it should not be in a position where it is fretting about whether it can fend off West Ham, Everton and, possibly most pertinently, a surging Chelsea to finish in the top four. But in terms of retaining the title, it did not so much meet a setback as run into a roadblock.There is a useful contrast, here, with its most recent conqueror and its heir apparent. So entwined have been the fortunes of Liverpool and Manchester City over the last three years that there is now a temptation to see them as being somehow inextricably linked, the success of one taken as a direct indictment of the other’s failure.This season only seems to reinforce the parallel. Liverpool’s struggles this year do not perfectly match those City faced in the last one: Where City was volatile, scoring great rafts of goals only to freeze completely every few weeks, Liverpool’s fade has been a slow-burn demise, set in motion even before the title was won, the team sputtering through the autumn and only stalling completely at Christmas.But at first glance, the cause and the effect are the same: the lack of defensive cover, the oxygen debt to be paid after two seasons at the most rarefied heights, the sense of a wall being hit, all of it coalescing as Manchester City ran rampant at Anfield on Sunday, the pendulum swinging irrevocably back toward Pep Guardiola’s team.There is an easy explanation for that, too. Last summer, Guardiola and his employers knew their team needed more steel. City had lost nine games the previous season, its efforts to win a third straight title undone not only by Liverpool’s relentlessness but by its own glass jaw.
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Newcastle, Leeds and the Importance of Being … Something
By admin | | 0 Comments |

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาฟุตบอลได้ยอมรับแนวคิดที่ว่าผู้จัดการที่ยึดมั่นในชุดความคิดบางอย่างจะไม่ขายน้ำมันงู ในบางระดับเป็นที่เข้าใจว่าการมีความเข้าใจที่ชัดเจนว่าคุณต้องการให้ทีมของคุณได้รับข้อได้เปรียบในการแข่งขันอะไร: ช่วยในการคัดเลือกผู้เล่นที่เหมาะสมทำให้การฝึกอบรมมีประสิทธิภาพมากขึ้นมอบบารอมิเตอร์แห่งความสำเร็จและเป้าหมายที่เป็นอิสระ . จากผลลัพธ์ของแต่ละบุคคล. ในระดับนักแสดงบางครั้งอาจอำนวยความสะดวกในการเปลี่ยนผ่านระหว่างผู้จัดการคนหนึ่งกับผู้จัดการคนต่อไป แต่ประโยชน์ของปรัชญาที่น่าสนใจไม่ได้เป็นเพียงการเล่นกีฬาเท่านั้น เป็นที่น่าอัศจรรย์ในช่วงเวลาอันสั้นของลีดส์ภายใต้ตั๋วเงินความไม่ลงรอยกันเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับวิธีการของเขา แฟน ๆ ส่วนใหญ่หากไม่ใช่ทุกคนยินดีที่จะยอมรับการลดต่ำลงเป็นค่าตอบแทนที่โชคร้าย แต่จำเป็นสำหรับความคิดฟุ้งซ่าน การลงนามในปรัชญาของ Bielsa ทำให้พวกเขามีความภาคภูมิใจและมั่นใจแม้ว่าผลลัพธ์จะไม่ได้ให้ความช่วยเหลือก็ตาม เขาให้สโมสรและเป็นส่วนเสริมของแฟน ๆ พวกเขายืนหยัดเพื่อสิ่งที่ไม่ขึ้นอยู่กับผลลัพธ์ นิวคาสเซิลนั้นตรงกันข้าม ไม่กี่วันหลังจากแพ้ลีดส์ทีมของบรูซชนะเอฟเวอร์ตัน ด้านข้างของเขาแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพที่ชาญฉลาดมีระเบียบวินัยและชัยชนะช่วยลดความกลัวที่เพิ่มขึ้นของการเนรเทศ สิ่งนี้ไม่ได้ช่วยขจัดความทุกข์ยากที่ยั่งยืนได้อย่างแน่นอน ความแตกต่างระหว่างลีดส์และนิวคาสเซิลนี้อยู่นอกสองเมืองใหญ่ที่มีสโมสรเดียว แฟน ๆ ไม่เห็นผู้จัดการพูดถึงปรัชญาและวิสัยทัศน์เป็นศัพท์แสงทางการตลาดหรือเรื่องขององค์กรอีกต่อไป แต่กลับเป็นสิ่งที่ยึดมั่นและเชื่อมั่นเป็นเหตุผลที่ควรภูมิใจ ส่วนใหญ่ของฤดูกาลนี้คำวิจารณ์เกี่ยวกับ Graham Potter และ Brighton ทีมอยู่ที่ด้านล่างของตารางรูปแบบการเล่นที่เรียบร้อยน่าดึงดูดและยืดหยุ่นได้รับมุมมอง แต่มีเกมไม่กี่เกม เขาไม่สะดุ้งเมื่อถูกบอกว่าต้องเบี่ยงเบนไปจากวิธีการของเขาเพื่อให้บรรลุผล ที่น่าประทับใจยิ่งกว่านั้นมีแฟนคลับเพียงไม่กี่คนที่ทำ พวกเขาเข้าใจและชื่นชมแผนของเขา ในสี่วันของสัปดาห์นี้ไบรท์ตันเอาชนะท็อตแนมและลิเวอร์พูลและตรงกันข้ามคือเชลซี การไล่ออกของแฟรงค์แลมพาร์ดและการเปลี่ยนตัวของเขาโดยโทมัสทูเชลซึ่งมีคุณสมบัติเหมาะสมกว่าสำหรับบทบาทนี้ได้กระทำเพื่อที่จะได้รับถ้วยรางวัล นี่คือเอกลักษณ์องค์กรสมัยใหม่ของเชลซี แต่สิ่งนี้ทำให้แฟน ๆ รู้สึกฝังราก: สิ่งที่สำคัญสำหรับพวกเขาไม่ใช่แค่ผลลัพธ์ แต่เป็นความรู้สึกที่ว่าเส้นทางมีความหมายลึกซึ้งยิ่งขึ้น
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Valencia Welcomed Peter Lim. Now It Wants Him Out.
By admin | | 0 Comments |

It was not always this way. Romero, 32, recalled how when he was a boy, the team was one of the most feared squads in Europe. How fans in the steep-banked stands at its Mestalla stadium roared as talented players brought joy and pride to the city. There were consecutive trips to the Champions League final in 2000 and 2001 and a league title in 2004, when Valencia’s team brushed aside Barcelona and Real Madrid teams containing the likes of Ronaldinho and Zinedine Zidane.By the time Lim entered the scene in 2014, though, a financial crisis had engulfed the club. Top talents like David Silva, David Villa and Juan Mata had been sold off to make ends meet, and a combination of bad management and mounting had only made things worse.Lim’s interest in soccer predated his investment in Valencia. Earlier in his career as an investor, he had parlayed his love of the English club Manchester United into a business operating United-themed cafes and restaurants across Asia. That allowed Lim, now 67, to build relationships with a generation of United’s stars, players like Gary Neville, Ryan Giggs, Paul Scholes and David Beckham. Those relationships spawned joint business ventures in the hospitality sector and, since 2014, a co-ownership of Salford City, a team that plays in English soccer’s fourth tier.Lim’s affection for Valencia, the fallen Spanish giant, did not run nearly as deep.“He planned to buy a football club and the opportunity of Valencia came along,” Murthy said. Lim provided the money to acquire the team; loyal lieutenants like Murthy and others were installed to run it.To many Valencia fans, Lim’s management style has been part of the problem. They noticed, for example, that he spent the 2019 cup final in a private box with his friend Beckham but did not visit the locker room to congratulate the team.Though they once chanted his name in the streets, believing him to be their club’s rescuer, many now believe he never understood what the team represents in its city.“It is our essence, what we have loved for so long, what our parents told us about,” Romero said. “It’s like they stole our memories, our traditions, our history, our pride.”
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Europe Mines an Emerging Market for Soccer Talent: the U.S.
By admin | | 0 Comments |

Over the last few months, André Zanotta has taken calls from teams in France, Belgium and Germany. Little in the transfer market eludes the gimlet eye of Sevilla, so the Spanish side was in touch, too. And then there were the Italians. It seemed to Zanotta that he has spoken to every major club in Serie A.Zanotta is used to this kind of frenzy. A decade ago, he was a vice president at Santos, in his native Brazil, when a teenage Neymar was coming through. A few years later, he was at Grêmio when Arthur Melo emerged as one of South America’s brightest prospects. (Both players were eventually sold to Barcelona.)That has long been how it works in Brazil, soccer’s great hothouse of talent, of course: Europe’s major clubs lie permanently in wait, ready to pounce when a scout or an agent or a contact alerts them to even the slightest flicker of promise. The difference, this time, was that Zanotta was taking those calls not in São Paulo or Pôrto Alegre, but Dallas.All of the clubs contacting Zanotta — the technical director at F.C. Dallas — were doing so to ask him about the teenage right back Bryan Reynolds. At that stage, Reynolds had played only a couple of dozen games in Major League Soccer, but that had been enough to pique their curiosity.“They loved his technical ability, his athleticism,” Zanotta said of the European suitors who called to ask about Reynolds. “They could see in his profile that he could adapt to any of the top leagues in Europe.” Eventually, two made a firm bid: Juventus and Roma. Persuaded by Roma’s coach, Paulo Fonseca, that he could offer a quicker route to first-team soccer, Reynolds chose to move to the Italian capital. Roma could eventually pay as much as $11 million for the privilege of signing him.He is not the only young American player to have made that journey during Europe’s winter transfer window. In the past month, the Philadelphia Union sold the defender Mark McKenzie to K.R.C. Genk, in Belgium, and the midfielder Brenden Aaronson to Austria’s Red Bull Salzburg. New York City F.C.’s Joe Scally completed his long-anticipated move to Borussia Mönchengladbach, and two more, slightly older, players — Jordan Morris and Paul Arriola — joined Swansea City, in England’s second tier, too. They may collide there one day with Orlando City striker Daryl Dike; the 20-year-old agreed to a loan move to Barnsley on Monday.Their path is, increasingly, a well-trod one: All join an American contingent in Europe that already includes Tyler Adams, Weston McKennie, Christian Pulisic, Josh Sargent and Giovanni Reyna.“Major League Soccer used to sell players to Europe episodically,” said Dimitrios Efstathiou, M.L.S.’s senior vice president for player relations. “It would be as a result of an existing relationship between two coaches, or on the back of a good performance at the World Cup.”Now, that has changed. “It is four, five or six every window,” said Fred Lipka, technical director of the M.L.S. Next youth development program. “And that validates the process.”The relatively sudden transformation — of the United States in general, and M.L.S. in particular — from an afterthought in the minds of European teams into prime hunting territory has twin explanations, one from each side of the Atlantic.From an M.L.S. perspective, it is a result of what Lipka calls “the process, a complete shift in the way players are developed” in the league over the last 14 years. In 2007, M.L.S. made a decision to invest more in its academies: not just in the facilities clubs could offer for developing players, but the type of training they received there.“We invested in coaching education, in academy directors, in trying to ensure there was more exchange with Europe and South America, and to import best practice,” Lipka said. “There is more emphasis on technical and tactical training, not just on athletic development. To build a plane, you need to have engineers who know how to build a plane.”Reynolds, Aaronson and many — but not all — of the rest are the fruit of that labor, their flourishing helped not only by the commitment of their clubs to allowing homegrown players to flourish — “It is in our D.N.A. to allow young players to reach the top level,” Zanotta said of F.C. Dallas, where McKennie honed his game as an academy player — but by the rising standards of the league as a whole.“The owners have been investing more money in better signings,” Zanotta said. “So the quality of player in the league is growing, and that helps the development of the American players.” His counterpart in Philadelphia, Ernst Tanner, said the level of play in the league was only part of it; the prevalence of a “high-press, high-risk, more dynamic” style of play in M.L.S. helps, too, since teams in Europe need players who are comfortable playing precisely that way.The European version of the story is not at odds with that, but its emphasis falls elsewhere. “I think when Christian Pulisic came over and established himself at a high level, that opened the door to other teams scouting young players in the U.S.,” said Jesse Marsch, the American coach of Red Bull Salzburg, Aaronson’s new club.“You had Christian, Weston McKennie, Josh Sargent, Tyler Adams all having success in professional environments, and that encouraged others to go and scout earlier and earlier in America, and that meant more and more opportunities for players, especially in Germany.”It is not, in other words, necessarily the case that European teams suddenly noticed a change in what was on offer in the American market. It is that Pulisic’s breakthrough — initially at Borussia Dortmund, and then at Chelsea — encouraged more teams to look at the market, seriously, for the first time.Zanotta does not contest that interpretation; the transfer market, in his experience, has always been slightly inclined to follow fashion. “We have seen it here, too,” he said. “You have times when there are a lot of Argentineans doing well, or Brazilians, and that drives clubs to pay more attention to a specific market.”The closer European teams have looked, too, the more they have found M.L.S. an easy place to do business. Rather than try to resist the predators circling its brightest prospects — or leaving its clubs to navigate the murky corners of the transfer market alone — the league has an entire department, run by Efstathiou, dedicated to helping facilitate deals.His dozen liaison officers are in daily contact with all of M.L.S.’s 27 clubs, “keeping tabs on potential transactions, both in and out.” The league monitors and assists with deals every step of the way, both in its legal capacity as the ultimate employer of every player, and in an advisory role, offering guidance on the realities of “the wider marketplace.”If that seems counterintuitive — that a league should be smoothing the passage of some of its brightest talents to its theoretical competitors — to Tanner, for one, it is the natural conclusion of the process. “For now, if we develop a high-level player, it is only right that we sell them to allow them to reach their full potential,” he said.To Efstathiou, it is not only unavoidable, but beneficial. “To improve the quality on the field, we have to be full participants in the market,” he said. “That means buying, as well as selling.”His team is not likely to see any quiet any time soon. In Philadelphia, Tanner hears “daily” from representatives of European teams, eager not to miss out on the successor to McKenzie and Aaronson. Zanotta has already fielded inquiries about players at F.C. Dallas who might replace Reynolds — or his predecessor, Reggie Cannon, now with the Portuguese club Boavista — in Texas. He is not the only one. European clubs are monitoring the likes of Julian Araujo, a 19-year-old fullback with the Los Angeles Galaxy, and the young Real Salt Lake goalkeeper David Ochoa. Both will, most likely, be the subject of interest when the transfer market reopens this summer.Lipka takes that as a considerable compliment, and a testament to the work M.L.S. has done in the past decade and more. He remembers a point — not so long ago — when the few American players who made it to Europe were treated with suspicion, assumed to be hard-running and hard-working but technically limited, and when the old world’s biggest clubs would not even consider the United States as a market worth tapping.“It used to be a burden to be a young American player,” Lipka said. “Now, I think it is quite a good time.”
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Palmeiras Wins Copa Libertadores, Far From Its Fans
By admin | | 0 Comments |

SAO PAULO ประเทศบราซิล - บนถนนแคบ ๆ รอบ ๆ Allianz Park แฟน ๆ ของ Palmeiras หลายร้อยคนเบียดเสียดกันบีบคอเพื่อพยายามดูหน้าจอทีวีที่พวกเขาพบ การระบาดทำให้พวกเขาไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศในริโอเดจาเนโรได้ แต่ก็หมายความว่าพวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะเข้าไปในบาร์และร้านอาหารซึ่ง จำกัด เฉพาะบริการส่งออกในวันหยุดสุดสัปดาห์ พวกเขาจำนวนหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่ในอาคารอพาร์ตเมนต์และบ้านรอบ ๆ สนามกีฬาซึ่งเป็นที่ตั้งของทีมฟุตบอลที่พวกเขาชื่นชอบ Palmeiras เอียงหน้าจอเพื่อให้มองเห็นได้บนท้องถนนด้านนอก แฟน ๆ คนอื่น ๆ มารุมกันที่หน้าบาร์และร้านกาแฟแก้มหนามีธงพาดบ่า ความคิดของพวกเขาอยู่ห่างออกไป 300 ไมล์ท่ามกลางความร้อนระอุของริโอในเมือง Maracana ที่โด่งดังซึ่งทีมของพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับซานโตสคู่ปรับในศึกโคปาลิเบอร์ตาดอเรสรอบชิงชนะเลิศเผชิญหน้ากับรางวัลใหญ่ที่สุดในฟุตบอลสโมสรอเมริกาใต้ แน่นอนว่าในโลกปกติพวกเขาหลายคนจะอยู่ที่นั่นแทนเพราะถูกน้ำท่วมเป็นหมื่นทั้งทางเครื่องบินทางรถยนต์และบนท้องถนนเพียงเพื่อจะได้อยู่ที่นั่นเพื่อตกแต่งบ้านแห่งจิตวิญญาณของฟุตบอลบราซิลด้วยสีเขียวและสีขาว ในที่สุดมันก็เป็นช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์: เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 2006 รอบชิงชนะเลิศของลิเบอร์ตาดอเรสถูกแข่งขันโดยทีมบราซิลสองทีมและเป็นครั้งแรกที่สองทีมจากรัฐเซาเปาโลเข้าแข่งขัน แน่นอนว่าพวกเขาไม่สามารถอยู่ที่นั่นได้เพราะนี่ไม่ใช่โลกปกติ มีแฟนเพียง 5,000 คนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมรอบชิงชนะเลิศด้วยตนเอง - ทั้งหมดได้รับการคัดเลือกเป็นพิเศษโดยสโมสรที่เกี่ยวข้องไม่ใช่จากการขายตั๋วและทั้งหมดนี้บรรจุในส่วนที่เปิดไม่กี่แห่งของ Maracana 78,000 ที่นั่งแทนที่จะเป็น แพร่กระจายในชามขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่าส่วนใหญ่ แต่ถึงแม้สถานการณ์จะเปลี่ยนไป แต่สัญชาตญาณเก่า ๆ ก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ในช่วง 10 เดือนที่ผ่านมาเป็นที่ชัดเจนว่าไม่ว่าจะมีความเสี่ยงหรือข้อ จำกัด ใดก็ตามหากเล่นฟุตบอลในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดแฟน ๆ จะรู้สึกถึงความปรารถนาที่จะอยู่ด้วยกัน ดังนั้นแฟน ๆ ของ Palmeiras จึงมาที่ Allianz Parque ในวันเสาร์เพื่อไปยังสถานที่ที่ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่บ้านก่อนเกมหลายชั่วโมงเพื่อดื่มและร้องเพลงและโบกธงของพวกเขา พวกเขารอคอยสิ่งนี้เป็นเวลานาน - ทีมของพวกเขาไม่ได้ครองตำแหน่งแชมป์อเมริกาใต้มาตั้งแต่ปี 2542 - และจะต้องรออีกสักหน่อยใน 90 นาทีของการเล่นโดยพิจารณาจากความระมัดระวังของเธอมากกว่าคุณภาพของเธอที่เล่นโดยทีมที่ใส่ใจมากกว่า สิ่งที่สูญเสียไปได้มากกว่าสิ่งที่จะได้รับ ชุลมุนในงานอดิเรกและฮุคโค้ชจอมเก๋าของซานโตสถูกส่งออกไป 90 นาทีผ่านไปนาฬิกาก็กระเด้งลึกลงไปเรื่อย ๆ ในช่วงทดเวลาบาดเจ็บ แปดนาทีต่อมารอนนี่ดาราแห่งพัลไมราสเรียกร้องให้มีการแสวงหาที่ล้ำลึก Breno Lopez จังหวะกระโดดหันศีรษะไปหาผู้รักษาประตู Santos เขารีบวิ่งไปหาแฟน ๆ และพวกเขาก็หลั่งไหลไปที่ที่นั่งเพื่อไปหาเขาและเพื่อนร่วมทีม Palmeiras ได้รับชัยชนะ และในถนนแคบ ๆ รอบ ๆ Allianz Park ในที่สุดคนที่ไม่สามารถอยู่ที่นั่นก็รู้สึกเหมือนอยู่ในนั้น
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Rangers, Celtic and the Perils of a Zero-Sum Game
By admin | | 0 Comments |

สกอตแลนด์เป็นสถานที่ที่แปลกประหลาดและใหญ่โตในแนวฟุตบอล โดยตัวชี้วัดส่วนใหญ่เป็นประเทศเล็ก ๆ : ประชากรประมาณห้าล้านครึ่งมีขนาดเท่ากับสโลวาเกียเล็กกว่าบัลแกเรียเล็กน้อยมีขนาดครึ่งหนึ่งของโปรตุเกส แต่ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความสำคัญทางประวัติศาสตร์ด้านกีฬา - นี่คือสถานที่ เขาคิดค้นการเปลี่ยนแปลงสร้างแรงบันดาลใจให้กับความเป็นมืออาชีพสร้างผู้เล่นที่มีชื่อเสียงที่สุดในเกมและเป็นเจ้าของทีมชาติที่ดีที่สุดหรือดีที่สุดอันดับสองของโลกในช่วงเวลาหนึ่ง - ไม่ได้ถูกตัดสินว่าเป็นประเทศเล็ก ๆ เช่น จนกว่าจะมีสิทธิ์ได้รับการเลื่อนการแข่งขันชิงแชมป์ยุโรปในช่วงฤดูร้อนนี้สกอตแลนด์ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันที่สำคัญมาตั้งแต่ปี 2541 เป็นที่มาของความลำบากใจและความกังวลซึ่งโดยรวมแล้วจะไม่เกิดขึ้นจริงในสโลวาเกีย (แม้ว่าตามตรงแล้วสโลวาเกียเป็น ไปทัวร์นาเมนต์ใหญ่เร็วกว่ามาก) ธรรมชาติของ Old Firm ก็เช่นกัน - ทั้งขนาดและช่วงของสโมสรที่มีสนามกีฬาขนาดใหญ่ฐานแฟนบอลโลกประวัติศาสตร์อันยาวนานและความเป็นปรปักษ์ที่ไม่เปลี่ยนแปลง - บิดเบือนความเป็นจริงของฟุตบอลสก็อตแลนด์ สิ่งที่สำคัญต่อเซลติกและเรนเจอร์จะชนะตลอดเวลา - เพื่อชื่อเสียงของตัวเองและทำให้คู่ต่อสู้แย่ลง สิ่งนี้นำไปสู่รูปแบบของความคิดที่ต้องเสียสละในวันพรุ่งนี้เพื่อวันนี้เพราะการสูญเสียในวันนี้ไม่สามารถบรรลุได้ ตรรกะนี้ถูกเปิดเผยเนื่องจากความคิดของ 10 ในแถวที่กลืนกินทั้งสองสโมสร เซลติกล้มเหลวในการรีเฟรชทีมเพราะกลัวผลของความผิดพลาด เรนเจอร์ต้องลงทุนอย่างมากโดยมักจะเป็นผู้เล่นในช่วงสำคัญของพวกเขาเพื่อตามให้ทัน แต่แนวทางนี้ไม่สอดคล้องกับสโมสรที่ก้าวหน้าที่สุดในลีกที่เทียบเคียงได้: สถานที่ต่างๆเช่นเบลเยียมเดนมาร์กออสเตรียและในระดับหนึ่งแม้แต่โปรตุเกส
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66