Deaths (Obituaries)

"Let's build your own Dreams Together"

Deaths (Obituaries)
Billy Conigliaro, Keeper of His Brother’s Baseball Flame, Dies at 73
By admin | | 0 Comments |

Billy Conillaro ร่างแรกในประวัติศาสตร์ของทีม Red Sox ซึ่งเริ่มต้นในสนามบอสตันกับ Tony พี่ชายของเขาและใช้เวลาหลายปีในการดูแลเขาหลังจากหัวใจวายเสียชีวิตเมื่อวันพุธที่บ้านของเขาใน Beverly, Massachusetts เขาอายุ 73 ปีมีการประกาศการเสียชีวิตของเขาโดยทีมงาน ไม่ได้ระบุสาเหตุ แม้ว่าเขาจะคว้าแชมป์ World Series ร่วมกับ Auckland A ในปี 1973 แต่ Billy Conillaro ก็เป็นส่วนหนึ่งของความรู้ของ New England มาโดยตลอดซึ่งเกี่ยวข้องกับรากเหง้าในท้องถิ่นของเขาและเหตุการณ์ที่น่าเศร้ารอบตัวพี่ชายของเขาตลอดไป 10 ไมล์จาก Fenway Park ในแม่น้ำแมสซาชูเซตส์เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2490 Billy Conigliaro ได้รับเลือกเป็นอันดับที่ห้าจาก Swampscot High School ในปีพ. ศ. 2508 ในเกมเบสบอลมือสมัครเล่นครั้งแรกของ Major League - วิ่งในเดือนเมษายน 2512 ในเดือนเดียวกันพี่ชายของเขากลับมาเกือบสองปีหลังจากการปลอมแปลงที่ทำลายอาชีพ All-Star ของเขา ห้าวันต่อมาบิลลี่เริ่มต้นครั้งแรกด้วยการตีสองโฮมรันในบอสตัน เขาตีอีกคนในวันรุ่งขึ้น แต่เขามีอีกเพียงหนึ่งในฤดูกาลนี้ ฤดูกาลที่ดีที่สุดของเขาคือในปี 1970 เมื่อเขาเล่น 114 เกมและทำประตูได้. 271 กับ 18 เกมในบ้านและ 58 รีบาวน์ ฤดูกาลถัดไปตี 26 คู่ผสมและ 11 เกมเหย้าจาก 101 เกม โดยรวมแล้ว Billy Conigliaro เล่น 247 เกมให้กับทีม Red Sox จนถึงปี 1971 เขาถูกส่งไปที่ Milwaukee Breweries เพื่อแลกเปลี่ยนกับทีม 10 ทีมในปี 1972 และเกษียณอย่างกะทันหัน เขากลับมาที่โอ๊คแลนด์ในปี 1973 และเล่นเกมเวิลด์ซีรีส์สามเกมในขณะที่เอแพ้เมตซ์ อาการบาดเจ็บที่เข่าสิ้นสุดอาชีพของเขาหลังจบฤดูกาลนี้ Conillaro เล่นสองฤดูกาลแรกในเมเจอร์ลีกร่วมกับพี่ชายของเขาซึ่งเป็นดาราดังของแฟรนไชส์ที่ไม่ชนะ World Series ปี 1918 Tony Conillaro เปิดตัวในบอสตันในปี 1964 เมื่ออายุ 19 ปีและคว้าแชมป์ลีกอเมริกาในปีถัดมา หนึ่งเดือนหลังจากเล่นในเกมออลสตาร์ในปี 1967 เมื่อบอสตันกำลังก้าวไปสู่การแข่งขันชิงแชมป์เขาได้รับบอลเร็วโดยทูตสวรรค์อย่างแจ็คแฮมิลตันที่โหนกแก้ม เขาได้รับบาดเจ็บที่สำคัญรวมถึงความเสียหายถาวรที่ตาซ้ายของเขา เขากลับสู่เมเจอร์ลีกในปี 2512 และแม้จะมีวิสัยทัศน์ที่ จำกัด แต่เขาก็เข้าชม 20 ครัวเรือนในปีนี้และ 36 ในปี 1970 โดยเล่นกับพี่ชาย Tony Conillaro ทำงานเป็นนักกีฬาในซานฟรานซิสโกตอนที่เขาคัดเลือก บริษัท โทรทัศน์ที่ Red Sox ในปี 1982 จากการบ่งชี้ทั้งหมดเขาถูกกำหนดให้ได้งานเมื่อเขามีอาการหัวใจวายขณะที่บิลลี่ขับรถไปสนามบินบอสตัน ต่อมาเขาป่วยเป็นโรคหลอดเลือดสมองและอยู่ในอาการโคม่า บิลลี่ทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อดูแลเขาจนกระทั่งโทนี่เสียชีวิตในปี 2533 เมื่ออายุ 45 ปีตลอด 31 ปีที่ผ่านมาบิลลี่โคนิลาโรเป็นสมาชิกของคณะกรรมการสำหรับรางวัลโทนี่โคนิลาโรซึ่งมอบให้ทุกปีโดยเรดซอกซ์ให้กับผู้เล่นในลีกสำคัญ . ผู้ซึ่ง "เอาชนะความทุกข์ยากผ่านคุณลักษณะแห่งจิตวิญญาณความมุ่งมั่นและความกล้าหาญซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าของโทนี่ซี" ผู้ที่รอดชีวิตคือ Keisha ภรรยาของเขาและพี่ชายของริชชี่
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Dianne Durham, Barrier-Breaking Gymnast, Dies at 52
By admin | | 0 Comments |

Dianne Durham, the first Black woman to win the U.S.A. Gymnastics national championship, who was later denied a shot at the Olympics by an ill-timed injury, died on Feb. 4 in Chicago. She was 52.Her sister, Alice Durham Woods, confirmed the death, at Swedish Hospital on the North Side, attributing it to an unspecified “brief illness.”After winning the junior national champion in 1981 and 1982, Durham was considered among the best female vaulters in the world when she entered the 1983 senior championship.She was known for rocketing her tiny frame — 4-foot-7 and 100 pounds at 15 years old — high into the air off a vaulting horse. Commentators also extolled her grace, as showcased by her balletic floor exercise in the 1983 championship.On the uneven bars during that competition, she knocked her left foot against a bar, prompting a CBS Sports reporter to ask her whether the injury would hamper her in the events to come. “I’ll be having too much fun,” she answered.As she went on to flip and spin her way to a dominant victory, a sportscaster announced, “It is Dianne Durham day.”Durham became the top-ranked female gymnast in the country and a front-runner for the 1984 Los Angeles Summer Olympics. Ebony magazine ran a glowing profile of her a few months after her win, noting that she had “a chance at not only becoming the first Black woman to make the Olympics gymnastic team, but the first Black to win a gold medal in the sport that has been dominated by Whites since it became an Olympic sport in 1896.”“Comaneci is history,” the magazine said about the Romanian Nadia Comaneci, then the sport’s most famous athlete and a former pupil of Durham’s coach, Bela Karolyi. “It’s Dianne Durham’s turn for the spotlight.”That dream crashed when, after a series of other injuries, Durham landed awkwardly during her vault in the 1984 Olympic trials and severely sprained an ankle. She still managed a score of 9.1 in the event, good enough to keep her in the running for the Olympics, but she was struggling to walk and withdrew from the rest of the competition.The Washington Post calculated that she was .24 points shy of the final spot on the Olympic team. Durham said later that if the stakes had been clear to her, she would not have withdrawn from the trials and instead pushed through the pain. She added that the selection committee’s decision not to include her was never fully explained to her.“This is a pretty big injustice to not have Durham on the Olympic team,” Karolyi told The Post. “The team needs her, the country needs her.”A training partner of Durham’s, Mary Lou Retton, went on that year to become the first American to win an Olympic gold medal in gymnastics and a “folk heroine,” as The Times wrote in 1984.But a profile of Durham on the ESPN website last year showed that many in gymnastics thought she had made her own lasting mark on the sport by proving that young Black women could reach its pinnacle.“The young Black gymnasts could look up to her,” Luci Collins, a Black gymnast a generation older, told ESPN. “They could see her and relate.”The lineage of female African-American gymnasts extending from Durham includes Betty Okino and Dominique Dawes, the first Black women to win Olympic gymnastic medals, in 1992; Gabby Douglas, the first Black Olympic champion in the all-around event; and the sport’s current star, Simone Biles.In a speech she gave while being inducted into a U.S. gymnastics regional hall of fame in 2017, Durham said her 1983 victory had “showcased to the entire country that a little Black girl from Gary, Indiana, could be the best gymnast in the country.”Dianne Patrice Durham was born in Gary on June 17, 1968. Her father, Ural, worked at Midwest Steel in labor relations, and her mother, Calvinita (Carter) Durham, taught elementary school.Dianne took up gymnastics at age 3 and before long started winning competitions. After claiming the 1981 junior championship at 13, she moved to Houston to train with Karolyi. Her mother soon quit her job and moved there as well.Durham retired from competition soon after the 1984 Olympic trials. In the early 1990s she was the assistant women’s gymnastics coach at the University of Illinois at Chicago. She found work doing choreographed gymnastic and dance routines and appeared in the closing ceremony of the 1992 Summer Olympics in Barcelona, Spain. She also performed at a theme park in Osaka, Japan.From 1996 to 2013, Durham ran her own gym, Skyline Gymnastics, on Chicago’s North Side. Some gymnasts she had trained won state and regional competitions. She also served as a judge at gymnastics events, including the national championship.She married Tom Drahozal, a school administrator and a girls’ basketball coach, in 1994. In addition to her sister, her husband and father survive her.Reflecting on her 1983 championship victory in her hall of fame speech, Durham gave much credit to her family and friends. Relatives had chipped in to help pay for her training in Houston as a young teenager. For the competition in Chicago, buses drove in from Gary carrying hundreds of supporters, members of Trinity Missionary Baptist Church, where a great-grandfather of Durham’s was one of the earliest deacons in the 1920s.At the meet, they held up a banner that read “We Love Dianne” and wore T-shirts with her name inscribed around a heart.“That support helped give me the extra edge I needed to win,” she said.
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Marty Schottenheimer, 77, Winning N.F.L. Coach With Four Teams, Dies
By admin | | 0 Comments |

After working in real estate following his retirement as a player, he turned to coaching in the N.F.L. He spent two years as the Giants’ linebacker coach and then was their defensive coordinator in 1977. He coached the Detroit Lions’ linebackers for two seasons after that before becoming the Browns’ defensive coordinator. He succeeded Sam Rutigliano as the Browns’ head coach midway through the 1984 season, when they were 1-7.Relying on a power ground game featuring Earnest Bynar and Kevin Mack and the passing of Bernie Kosar, Schottenheimer took the Browns to the American Football Conference final following the 1986 and 1987 seasons, but they lost to the Denver Broncos each time in their bid to reach the Super Bowl.The first time, the quarterback John Elway led the Broncos to a tying touchdown after they took over on their 2-yard line late in the fourth quarter, the sequence that became known as “the drive.” The Browns were then beaten on a field goal in overtime.The next year, in a play that became known as “the fumble,” Bynar was stripped of the football just as he was about to cross the goal line for a potential game-tying touchdown with about a minute left. The Broncos took a safety and ran out the clock for a 38-33 victory.Schottenheimer’s 1988 Browns team went 10-6 and lost in the first round of the playoffs. At the time, his brother, Kurt, was the team’s defensive coordinator, and when the owner, Art Modell, insisted that he reassign his brother, Schottenheimer quit. He had also resisted Modell’s demand that he hire a new offensive coordinator, having filled that role himself when it become vacant that year.Schottenheimer was the first to admit that he was strong-willed.“Maybe I thought there was a pot of gold somewhere else to be found,” he said in his memoir, “Moneyball!” (2012), written with Jeff Flanagan. “But I was stubborn, very stubborn back then. I’ve always been stubborn but much more so when I decided to leave Cleveland.”He then began a 10-season run as coach of the Kansas City Chiefs, taking them to the playoffs seven times.
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Pedro Gomez, a Pillar of Baseball Coverage for ESPN, Dies at 58
By admin | | 0 Comments |

Pedro Gomez, a mainstay of ESPN’s coverage of Major League Baseball for much of the past two decades who went from the newspaper sports section to millions of television screens, died at his home in Phoenix on Sunday, ESPN and his family said. He was 58.No cause of death was given by the network, which announced Mr. Gomez’s death late on Sunday night.“We are shocked and saddened to learn that our friend and colleague Pedro Gomez has passed away,” James Pitaro, the chairman of ESPN and Sports Content, said in a statement. “Pedro was an elite journalist at the highest level, and his professional accomplishments are universally recognized. More importantly, Pedro was a kind, dear friend to us all. Our hearts are with Pedro’s family and all who love him at this extraordinarily difficult time.”Tributes to Mr. Gomez, a son of Cuban refugees, poured in from across journalism and professional sports, including from several baseball franchises. Mr. Gomez’s son Rio Gomez plays for the Salem Red Sox, a minor league affiliate of the Boston Red Sox.“Devastating news about Pedro Gomez,” Jeremy Schaap, the veteran sports reporter and an ESPN colleague, said on Twitter. “Such a lovely, kindhearted, talented human being. So proud of his family.”Jason La Canfora, who covers the National Football League for CBS Sports, said on Twitter that he looked up to Mr. Gomez.“I was blessed to meet Pedro Gomez as a cub reporter in college, and further blessed to be able to call him a friend,” Mr. La Canfora wrote. “He represented the best of us, as journalists and human beings.”Mr. Gomez joined ESPN in April 2003 after spending 18 years as a baseball beat writer and columnist, including for The Miami Herald in his native South Florida, San Jose Mercury News, Sacramento Bee and Arizona Republic.During his career, he covered 25 World Series and 22 All-Star Games, according to an ESPN biography, which said he attended the University of Miami and majored in journalism.Mr. Gomez also chronicled some of the more sordid episodes of the national pastime. In 2007, there was Barry Bonds surpassing Hank Aaron’s home run record under a cloud of suspicion over steroid use. There was also the case of the Chicago Cubs fan Steve Bartman deflecting a foul ball during Game 6 of the 2003 National League Championship Series, which the then-Florida Marlins went on to win.In 2016, Mr. Gomez and his son Rio were profiled by ESPN for a Father’s Day feature. That same year, he traveled to Cuba to report on an exhibition game between the Tampa Bay Rays and the Cuban national team, the first time a Major League Baseball club visited there in about two decades.“Completely surreal to those of us Cubans and/or Cuban Americans,” Mr. Gomez said on Twitter at the time.During the trip, Mr. Gomez took his father’s and brother’s ashes back to his family’s homeland, ESPN recalled.Mr. Gomez was a member of the Baseball Writers’ Association of America and a voting member for the Baseball Hall of Fame.In addition to his son Rio, he is survived by his wife, Sandra Gomez; another son, Dante; and a daughter, Sierra.
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Leon Spinks, Boxer Who Took Ali’s Crown and Lost It, Dies at 67
By admin | | 0 Comments |

Leon Spinks, who scored one of boxing’s greatest upsets when he defeated Muhammad Ali to capture the heavyweight championship in February 1978, but lost his crown in a rematch seven months later and never again found glory in the ring, died on Friday night n Henderson, Nev. He was 67.His death, in a hospital, was announced by his wife, Brenda Glur Spinks, in a statement released by the family’s public relations representatives. His family announced in December 2019 that he had been hospitalized for treatment of prostate cancer that had spread to his bladder.Spinks burst into view when he won the Olympic light-heavyweight gold medal and his brother Michael took gold in the middleweight division at the 1976 Montreal Games.Leon had fought professionally only seven times, with six victories and a draw, before facing Ali at the Las Vegas Hilton on Feb. 15, 1978, in a bout arranged by Bob Arum, one of boxing’s leading promoters.Ali held the World Boxing Association and World Boxing Council titles. But at 36, though an overwhelming betting favorite, he was past his prime. He weighed in at 224 pounds to Spinks’s 197.Spinks was a hard-charging brawler, but when he pressured Ali in the ring, the champion resorted to his rope-a-dope strategy, which was aimed at letting an opponent exhaust himself with punches that seldom did damage while Ali rested on the ropes.The Spinks corner had a strategy of its own, aimed at weakening Ali.“Jab, jab, jab, that was the plan,” Spinks’s trainer, George Benton, said in the dressing room afterward. “Hit him on the left shoulder all night with that jab.”Ali rallied in the 15th round, but Spinks warded him off and won a split decision.At the fight’s end, Ali had purple bruises above and below his right eye. His forehead was swollen near his left eye, and blood dripped from his lower lip.“He had the will to win and the stamina,” Ali said. “He hit pretty hard.”A few days after the fight, Spinks appeared on the cover of Sports Illustrated, flashing what became a familiar gaptoothed smile.The World Boxing Council stripped Spinks of its heavyweight title for refusing to make a defense against Ken Norton, its designated challenger, and gave Norton the crown.Ali had envisioned a rematch with Spinks and promised to “keep movin’, don’t go to the ropes, be in better shape.” The strategy worked.In September 1978, Ali regained his W.B.A. title, defeating Spinks in a unanimous decision at the Louisiana Superdome before a crowd of some 63,000. This time he tied Spinks up when he charged at him, and he danced and jabbed like the Ali of old.By 1981, Larry Holmes held the World Boxing Council heavyweight crown. Spinks challenged him that June, losing on a third-round technical knockout. He faced Dwight Muhammad Qawi, the W.B.A. cruiserweight champion, in 1986, losing on a ninth-round technical knockout.His career by then was mostly in decline, and he had gained a reputation for partying in the midst of his training.Before the Holmes fight, Sam Solomon, who was Spinks’s trainer early in his pro career, recalled the weeks in the Catskills when Spinks was getting ready for his first Ali fight.“He’d go to bed at night and turn on his music box real loud and lock his door,” Solomon told The New York Times. “The only way I could find him was to trace his tracks in the snow.” That time, as Ali would soon learn the escapade didn’t harm his chances.Spinks’s last fight came in December 1995, when he lost a unanimous decision to Fred Houpe in an eight-round bout. Spinks was 42; Houpe was 45 and had not fought since November 1978.Spinks retired with 26 victories (14 by knockouts), 17 losses and three draws.Leon Spinks Jr. was born on July 11, 1953, in St. Louis, the oldest of seven children of Leon and Kay Spinks, who separated when he was a child. The family was poor and the neighborhood was tough. He would tell of receiving severe beatings from his father.A frail youngster, suffering from low blood pressure and asthma, Leon became a target of bullies.At age 13, he began boxing in a St. Louis gym program created to keep youngsters off the streets. He dropped out of high school in his junior year, joined the Marines, took part in their boxing program and thrived as an amateur in bouts leading up to the Montreal Games.Spinks had a largely unstable life after retiring from the ring. He said he had lost the money he earned, and he traveled around the country, seeking what jobs he could find. At age 52, he made a stop in Columbus, Ind., where he worked as a Y.M.C.A. custodian and unloaded McDonald’s trucks.Spinks fathered three sons with a girlfriend, Zadie Mae Calvin, who had grown up in his neighborhood.One son, Cory, became a welterweight champion, and another, Darrell, had 19 pro fights. His son Leon Calvin, who used his mother’s surname, won two pro bouts before he was shot to death at 19 while fleeing in a car from a party in St. Louis that had turned violent. Leon Calvin’s son, Leon Spinks III, fought in 16 pro bouts.In addition to his wife, his sons Corey and Darrell, his grandson and his brother Michael, Spinks is survived by seven other siblings: Karen (Spinks) Shanklin, Leland Spinks, Evan MacDonald, Eddie Brooks, Charles Spinks, Lionel Spinks and Patricia Spinks.On the night he dethroned Ali, Spinks said, he drew on the adversity of his childhood in summoning the strength to persevere.“My dad had gone around and told people I would never be anything,” Sports Illustrated quoted him as saying. “It hurt me. I’ve never forgotten it. I made up my mind that I was going to be somebody in this world. That whatever price I had to pay, I was going to succeed at something.”Gillian R. Brassil contributed reporting.
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Tony Trabert, a Two-Time No. 1 in Men’s Tennis, Dies at 90
By admin | | 0 Comments |

Tony Trabert, who won five Grand Slam tournament titles in a single year, 1955 — three in singles and two in doubles — making him the world’s No. 1 men’s player for a second time, died on Wednesday at his home in Ponte Vedra Beach, Fla. He was 90. His death was announced by the International Tennis Hall of Fame in Newport, R.I., where he was inducted in 1970.A sturdy 6-foot-1 and 185 pounds, Trabert drew on a powerful serve-and-volley game and an outstanding backhand in capturing the 1955 men’s singles at the French, Wimbledon and United States championships and teaming with Vic Seixas to take the men’s doubles at the Australian and French events. He had also been ranked No. 1 in 1953.Only Don Budge, who won all four men’s singles majors in 1938, and Rod Laver, who matched that feat in 1962 and 1969, have exceeded Trabert’s 1955 singles accomplishment, a mark that has been matched by several others.Trabert, who won 10 career Grand Slam tournaments overall — five in singles and five in doubles — was described by the tennis journalist and historian Bud Collins as “the all-American boy from Cincinnati with his ginger crew cut, freckles and uncompromisingly aggressive game.”Trabert played on five Davis Cup teams in the 1950s and was later the captain of five American squads.Tennis was largely an amateur affair in Trabert’s heyday. In October 1955, 13 years before the Open era, when pros could compete against amateurs, Jack Kramer signed Trabert to a contract guaranteeing him $75,000 to join his professional tour; over the years the tour also included stars like Pancho Gonzales, Pancho Segura and the Australians Ken Rosewall, Lew Hoad and Frank Sedgman.“I never have — or never would — admit to a weakness, because I don’t think I have a particular weakness,” he told Sports Illustrated in 1955.“I think I can play equally well with any shot,” he continued. “It’s not overconfidence or bragging. I know my capabilities and my limitations. I certainly know that because I’m reasonably big, I can’t be as quick as some of the smaller fellows who run around the court and get a lot of balls back defensively. So, quite simply, my game is that I make up in power what I lack in speed.”He went on to be a tennis commentator for CBS for more than 30 years and was president of the Tennis Hall of Fame from 2001 to 2011.Marion Anthony Trabert was born on Aug. 30, 1930, in Cincinnati, to Arch and Bea Trabert. He began hitting tennis balls at a neighborhood park at age 6. His father, a General Electric sales executive, arranged for him to take lessons from local pros when Tony was 10. Two years later, Bill Talbert, a neighbor 12 years his senior and also a future Hall of Famer, began giving him tips.“I could see in him a duplicate of myself at the same age — an intense desire to be a good player and a willingness to spend the long hours to make the grade,” Talbert wrote in “The Fireside Book of Tennis” (1972, edited by Allison Danzig and Peter Schwed).Trabert won the Ohio scholastic tennis singles title three consecutive years while at Walnut Hills High School in Cincinnati, where he also played basketball.He teamed with Talbert to win the doubles title at the French championship in 1950 and captured the 1951 N.C.A.A. singles tennis title while at the University of Cincinnati.Trabert also played guard for the Bearcats’ basketball team, which went to the National Invitation Tournament at Madison Square Garden in March 1951 (at a time when the tournament carried more prestige than it does today) before losing in the first round.He joined the Navy during the Korean War and served aboard an aircraft carrier.Trabert won the men’s singles at the United States Nationals in 1953 and the French singles in 1954 before his three singles victories at Grand Slam events in 1955.After being defeated by Rosewall in the semifinals of the 1955 Australian singles championships, the first of the four annual Grand Slam tournaments, Trabert won the French championship at Roland Garros, on clay, and then won Wimbledon and the United States Nationals at Forest Hills, both on grass. He did not lose a single set at either of those two tournaments.He also won the 1955 U.S. Indoor and Clay Court titles. In addition to winning the doubles in Paris with Talbert, he won four doubles titles in Grand Slam tournaments with Seixas.Trabert played on America’s Davis Cup teams from 1951 to 1955. He made it to the 1952 event while on a Navy furlough.The United States lost to Australia in the 1951 and 1952 finals, but an especially wrenching defeat came at Melbourne in 1953. The U.S. was leading Australia in the final, 2-1, but Hoad and Rosewall, both in their teens, beat Trabert and Seixas. The Americans did defeat Australia at Sydney in the final the next year.While Trabert was captain of the American squad from 1976 to 1980, he guided two cup winners.He is survived by his wife, Vicki; a son, Mike, and a daughter, Brooke Trabert Dabkowski, from his marriage to Shauna Wood, which ended in divorce; three stepchildren, Valerie Mason and James and Robbie Valenti; 14 grandchildren; and six great-grandchildren.Looking back on his career, Trabert expressed no regrets about turning pro and disqualifying himself from further Grand Slam events before the arrival of the Open era.“When I won Wimbledon as an amateur, I got a 10-pound certificate, which was worth $27 redeemable at Lilly White’s Sporting Goods store in London,” he told The Florida Times-Union in 2014. “Jack Kramer offered me a guarantee of $75,000 against a percentage of the gate to play on his tour.“I made $125,000 to play 101 matches on five continents over 14 months. People say, ‘Yeah, Tony, but bread and milk was five cents.’ I say, ‘Give me Agassi’s $17 million and I’ll figure out the rest.’” Alex Traub contributed reporting.
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Wayne Terwilliger Dies at 95; Baseball Was His (Long) Life
By admin | | 0 Comments |

เขาเป็นโค้ชให้เรนเจอร์สเป็นเวลาห้าฤดูกาลในช่วงที่สองกับทีมในช่วงปี 1980 จากนั้นเป็นโค้ชทอมเคลลี่แห่งทวินส์ผู้จัดการทีมได้รับแหวนแชมป์เมื่อพวกเขาคว้าแชมป์เวิลด์ซีรีส์ในปี 2530 และ 2534 Terviliger เป็นที่รู้จักส่วนใหญ่ในหมู่แฟนเบสบอล แต่ เขารวบรวมการกล่าวถึงประปรายในวัฒนธรรมสมัยนิยม ในนวนิยายเรื่อง Lake Wobegon Summer 1956 (2001) Garrison Keillor เล่าเรื่องของผู้ประกาศข่าววิทยุที่บรรยายแป้งให้กับทีม Minneapolis Millers Mineral League โดยขาดเจ้าภาพจากนั้นจึงเล่าให้ผู้ฟังฟังว่า "ตอนนี้ Wayne Terwilliger กำลังมาถึงจาน" ฝูงชน "เขากล่าวเสริมในวงเล็บ" กำลังจะกลับไปนอน " ในบันทึกความทรงจำของเธอ American Childhood (1987) แอนนี่ดิลลาร์ดเล่าว่าแม่ของเธอรู้สึกทึ่งกับชื่อของ Terwilliger เมื่อสถานีวิทยุ Pittsburgh Pirates และ New York Giants กล่าวว่า "Terwilliger bunts one" ในช่วงหลายปีต่อมาแม่ของเธอได้เปลี่ยนวลีนี้ให้กลายเป็นเรื่องตลกส่วนตัว "กำลังทดสอบไมโครโฟนเธอพูดซ้ำว่า 'Terwilliger bunts one'" Ms. Dillard เขียน "เธอกำลังทดสอบปากกาหรือเครื่องพิมพ์ดีดเธอเขียนมัน" เทอร์วิลลิเกอร์ซึ่งเป็นสายพันธุ์ที่มีความมั่นใจพูดซ้ำ ๆ ซากศพ Keillor และ Dillard ในไดอารี่ปี 2006 ของเขาชื่อของเขาคือ: "Terwilliger Bunts One" แคลร์มิชิแกนลูกชายของอีวานและ Dorris Terwilliger หลังจากเกิดไม่นานครอบครัวของเขาก็ย้ายไปที่ชาร์ลอตต์รัฐมิชิแกนซึ่งพ่อของเขาเป็นเจ้าของบาร์ เขาทำหน้าที่ในการรบกับนาวิกโยธินแห่งไซปันทิเนียนและอิโวจิมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจากนั้นเล่นเบสบอลให้กับมหาวิทยาลัยเวสเทิร์นมิชิแกนในปัจจุบันและเซ็นสัญญากับ Chicago Cubes ในปี 2491 เขาเปิดตัว Cube ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2492 จากนั้นตี . 242 ด้วยการวิ่งกลับบ้าน 10 ครั้งและฐานที่ถูกขโมยไป 13 แห่งในปี 1950 Terviliger ถูกแลกกับ Dodgers ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงแบบผู้เล่นหลายคนในเดือนมิถุนายนปี 1951 หนึ่งในชัยชนะเล็ก ๆ ของเขาเกิดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนต่อมาเมื่อเขาได้รับชัยชนะในการแข่งขันเดี่ยวกับ St. ในสนาม Ebbets เขาเก็บภาพไว้เป็นเวลานานซึ่งแสดงให้เห็นว่าแจ็คกี้โรบินสันทักทายเขาในสนาม
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Sekou Smith, Award-Winning N.B.A. Reporter and Analyst, Dies at 48
By admin | | 0 Comments |

"เราอยู่ในแชท 307 ออเบิร์น" คุณสมิ ธ กล่าว "ทุกเช้าไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือเซกุหรือพี่น้องของฉันเราคนหนึ่งกำลังเขียนรายงานสภาพอากาศหรืออะไรก็ตามที่เกิดขึ้น" อัปเดต 28 มกราคม 2021 22:08 น. ETMr สมิ ธ เริ่มอาชีพนักข่าวในปี 1994 ในฐานะนักกีฬาพาร์ทไทม์ที่ The Clarion-Ledger ใน Jackson, Miss. ในขณะที่เป็นนักศึกษาที่ Jackson State University หลังจากจบการศึกษาในปี 1997 เขายังคงทำงานเป็นหนังสือพิมพ์จนกระทั่งเขาย้ายไปที่อินเดียแนโพลิสเพื่อทำปก Pacers ในปี 2544 สำหรับ The Indianapolis Star เขาเข้าร่วม The Atlanta Journal-Constitution เพื่อปกปิด Hawks ในปี 2548 หลังจากที่นาย Triche เชิญให้เขาสมัคร ระหว่างทางมิสเตอร์สมิ ธ ติดต่อกับนักเขียนหลายคนโดยเฉพาะผู้ที่เข้าเรียนในวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยสีดำที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ ลีและมาร์คสเปียร์สนักเขียนเอ็นบีเอของเว็บไซต์ ESPN The Undefeated ซึ่งเป็นเพื่อนกับมิสเตอร์สมิ ธ เมื่อ 20 ปีที่แล้วในขณะที่พูดถึงนักเก็ตสำหรับ The Denver Post คำพูดที่นุ่มนวลและอารมณ์ขันของ Mr. Smith ทำให้เพื่อนของเขาหลงใหล “ เขาอาจเป็นนักแสดงตลกข้างสนามได้ถ้าเขาต้องการ” นายสเปียร์สบอกกับเดอะไทม์ส "เขาเป็นนักแสดงตลกผู้ล่วงลับอย่างโรบินแฮร์ริส" ในปี 2552 มิสเตอร์สมิ ธ ได้รับการว่าจ้างจาก Turner Sports ของ NBA ในตำแหน่งนักวิเคราะห์และนักเขียนออนแอร์อาวุโสของ NBA.com เขาเขียนคอลัมน์รายสัปดาห์ "The MVP Ladder" และเริ่มบล็อก NBA และพอดคาสต์ "Time to Hang" ซึ่งเขาสัมภาษณ์ผู้เล่นผู้สื่อข่าวและโค้ช ร่วมกับอายานาน้องสาวของเขามิสเตอร์สมิ ธ รอดชีวิตเฮเธอร์พูลเลียมภรรยาของเขา ลูกชายของเขากาเบรียลและคาเมรอน; ลูกสาว Rieli; พ่อของเขา; พี่สาวของเขาชาร์เมลแม็คและมิสตี้สแตนตัน; และพี่ชายของเขาเอริค สมิ ธ มีความสามารถในการกระตุ้นความคิดเห็นเช่นเมื่อเขาหมั้นกับมิสเตอร์ลีและมิสเตอร์สเปียร์สในการสนทนาเรื่องการเสียชีวิตในพอดคาสต์ของเขาหลังจากการเสียชีวิตของ Kobe Bryant เมื่อปี
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66
Harthorne Wingo, 1970s Knick With Much-Chanted Name, Dies at 73
By admin | | 0 Comments |

การอภิปรายใด ๆ เกี่ยวกับ Hartarn Wingo กองหนุนยอดนิยมของ New York Knicks ในปี 1970 มักเริ่มต้นด้วยชื่อของเขา ชื่อแรกของเขาคือ Harturn ไม่ใช่ Hawthorne เนื่องจากมักสะกดผิด สำหรับนามสกุลของเขาแฟน ๆ จะตะโกนเรียกเขา ("Wing-o !, Wing-o!") ใน Madison Square Garden เพื่อขอให้โค้ช Knicks Red Holzman ใส่เขาในเกม ชื่อของมัน "เป็นของบทกวีหรือเพลง" เดฟแอนเดอร์สันคอลัมนิสต์กีฬาของ New York Times ในปี 1973 เขียน "หรืออาจจะอยู่ในพิพิธภัณฑ์ราวกับว่า Wingo เคยเป็นนกขนาดใหญ่ที่หายไปแล้ว "Wingo กระโดดสูงที่ยืนได้อย่างน่ากลัว 6 ฟุต -6 ไม่เคยกลายเป็นชิ้นส่วนของพิพิธภัณฑ์ แต่ Beastie Boys ใช้ชื่อของเขาในเพลง 1989 ของพวกเขา "Lay It on Me" นิกส์เป็นตัวสำรองในฤดูกาล 1972-73 เมื่อพวกเขาคว้าแชมป์ NBA สมัยที่สอง (และล่าสุดจนถึงตอนนี้) เขายังคงเป็นตัวสำรองอีกสามฤดูกาล เขามีฤดูกาลที่ดีที่สุดในปี 1974-75 โดยเฉลี่ย 20.6 นาที 7.4 คะแนนและ 5.6 รีบาวน์ต่อเกม "เขาเป็นผู้เล่นชายขอบผู้เล่นม้านั่งที่มีการเตะนอกรีตซึ่งพวกเขาใช้พลังงานและการดีดตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบ" มาร์ฟอัลเบิร์ตโฆษกวิทยุของนิกส์ในช่วงที่วิงโกอยู่กับทีม "นักเตะรักเขาจริง ๆ เช่นเดียวกับแฟน ๆ " หลังจากทำประตูและตีกลับเขาช่วยลดโอกาสในการเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ของบอสตันเซลติกส์ในเกมเดือนพฤศจิกายนปี 1973 ทอมฮินสันโค้ชของเซลติกส์บอกกับเดอะไทม์สว่า "วิงโกเขาไปที่นั่นพร้อมกับกล้วย" เสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 มกราคมที่โรงพยาบาลในนิวยอร์กซิตี้ตามรายงานของผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ของนิวยอร์ก เขาอายุ 73 ปีเขาป่วยเป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังมานานลูกพี่ลูกน้องของเขา Jackie Wingo Wood กล่าว Harttern Nathaniel Wingo เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2490 ที่เมือง Trion รัฐนอร์ทแคโรไลนา เขาเป็นลูกหนึ่งใน 14 คนของ Nathaniel Hartern Wingo คนงานก่อสร้างและ Jesse May (Gary) Wingo Harttern เป็นส่วนหนึ่งของชั้นเรียนแรกที่จะรวมโรงเรียนมัธยม Tryon ซึ่งเขาเข้าเรียนในปีสุดท้ายและเป็นรุ่นพี่คนเดียวในทีมบาสเก็ตบอลของโรงเรียนที่ชนะการประชุม หลังจากหนึ่งปีที่ Friendship Junior College ใน Rock Hill, SC เขาเล่นบาสเก็ตบอลใน Industrial League ใน Spartanburg, SC จากนั้นย้ายไปนิวยอร์ก เขาเล่นในวินเทอร์บาสเก็ตลีกในปี 2511 และจากนั้นอย่างน้อยหนึ่งฤดูร้อนกับ Rucker Pro League ที่ได้รับรางวัลใน Haarlem ซึ่งมีผู้เชี่ยวชาญและผู้เล่นท้องถิ่นที่มีความสามารถเข้าร่วมแข่งขัน “ มันเหมือนกับว่ามีคนเอาม้าป่าออกไปในที่โล่งและปล่อยเขาไป” Wingo กล่าวกับ PolkSports ซึ่งเป็นเว็บไซต์ที่ครอบคลุมกีฬาในเขตที่เขาเติบโตมา นิกส์ได้เรียนรู้เกี่ยวกับเขาเพราะความสำเร็จที่ Rucker แต่ก่อนเซ็นสัญญาเขาเล่นให้กับ Harlem Wizards และลีกรองอัลเลนทาวน์เจ็ตส์ซึ่งเขากลายเป็นดาวเด่น เมื่อนิกส์เซ็นสัญญากับเขาในเดือนกุมภาพันธ์ 2516 เขาได้เข้าร่วมทีมโดยมีบัญชีรายชื่อซึ่งรวมถึงหอเกียรติยศในอนาคตวิลลิสรีด, วอลต์เฟรเซอร์, เดฟเดอบุชเชอร์, บิลแบรดลีย์, เจอร์รี่ลูคัสและเอิร์ลมอนโร "เช่นเดียวกับชื่อของเขาเขาเป็นบุคคลที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว" เฟรเซอร์กล่าวในแถลงการณ์ "เขาเป็นคนที่มีประสิทธิภาพเข้ากับคนง่ายมีบุคลิกที่ติดเชื้อไม่เพียง แต่ใจดีกับเพื่อนร่วมทีมเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทีมชาตินิกส์ด้วย" นิกส์ยอมแพ้วิงโกในปี 2519 และยังคงเล่นในอิตาลีสวิตเซอร์แลนด์และอเมริกาใต้ หลังจากเลิกเล่นบาสเก็ตบอลในปี 1983 เขาประสบปัญหาทางการเงินและการใช้สารเสพติด PolkSports รายงาน เขารอดชีวิตจากโรสแมรีวิงโกพาลเมอร์น้องสาวของเขาและแมคโดนัลด์น้องชายของเขา ในช่วงต้นอาชีพของเขา Wingo พูดถึง“ Wing-o! "ร้องเพลง. "มันทำให้ฉันมีชีวิตอยู่และฉันต้องการทำงานให้หนักขึ้น" เขาบอกกับ Times ในปี 1973 "ราวกับว่าผู้คนกำลังเสนอรางวัลให้กับฉันตลอดหลายปีที่ฉันดิ้นรนเพื่อมาที่นี่"
คาสิโน มาเก๊า คาสิโน ปอยเปต ออนไลน์ คาสิโน UFABET คาสิโน 66 คาสิโน66